Hér fer grein sem ég skrifaði fyrir Hrafn Jökulsson á Pressuna en þar hnýti ég í Ármann Jakobson þann ágæta kommúnista og íslenskufræðing. Hann taldi þessi frjálslyndu skrif ekki svara verð - eflaust hefur honum þótt fyrir neðan virðingu sína að svara svona galgopahætti.

Auðvitað eru fordómar fyndnir

Múrverjar halda oft og tíðum uppi ágætu málþófi um þjóðþrifamál á vef sínum. Málsvara lítilmagnans má jafnvel kalla þennan hóp manna þó ekki verði tekið undir orð ungrar blaðakonu á DV fyrir nokkru að þar séu samankomnir nokkrir helstu stílsnillingar þjóðarinnar. Það sem einkum stendur slíkri einkunn fyrir þrifum eru fúllyndisleg viðhorf sem einatt birtast í skrifum fastra penna Múrsins. Og þar er fremstur meðal jafningja Ármann Jakobsson - sem jaðrar við að vera húmorslaus kverúlant á stundum.

Enginn þarf að efast um hæfileika Ármanns, fjölfróður maður og stílfær vel. En stundum er einsog hann sjái ekki skóginn fyrir trjánum, einkum ef hann er að fjalla um þá sem eru í samkeppni við hann um athygli, að ekki sé nú talað um ef þeir hinir sömu róa á hin pólitísku mið. Í nýlegum pistli á Múrnum, undir fyrirsögninni "Eru fordómar fyndnir" beinir Ármann spjótum sínum að ungum jafnaðarmönnum í Samfylkingunni á Norðurlandi eystra en þeir opnuðu nýlega vef . Ármann lætur hina ungu norðlendinga kenna óspart á spanskreyrnum, þó kreistir hann þau orð fram í pistli sínum að gott sé að ungt fólk hafi húmor (þó sjálfur hafi hann ekki, að því er virðist, tileinkað sér þá speki sjálfur). Ármann bregður fyrir sig háðinu: "Þegar farið er inn á þennan bráðfyndna og margrómaða vef er þar undirsíða sem heitir "kynlíf" og þar eru birtar glefsur úr kynlífshandbók" Davíds nokkurs Reubens, m.a. löng grein sem heitir "Kynvilla karlmanna."" Ármann sér fátt eitt fyndið við texta Reubens og birtinguna telur hann forkastanlega og lýsandi fyrir fordóma norðanmanna. Hann bíður eftir því að þeir fari að þrástagast á orðinu "niggari" og telur norðanmennina til þess hóps ómeðvitaðra aumingja sem hlógu að orðum Reagans þegar hann lýsti yfir kjarnorkustíði við rússa í einhverju sound testinu. Að endingu tekur Ármann til nokkur dæmi um voðaverk sem rekja má til fordóma gegn ýmsum þjóðfélagshópum. (Jú, það er rétt, hann nefnir útrýmingarbúðirnar.)

Ég efast ekkert um einlægan ásetning Ármanns. En ég tel hann á algjörum villigötum þegar hann ruglar saman bröndurum þar sem minnihlutahópar eru í brennidepli og fordómum sem slíkum. Reyndar vil ég ganga svo langt að halda því fram að þeir sem hneykslast á slíkum gamansögum séu hinir eiginlegu fordómakúkar. Þeir sem eru stöðugt tilbúnir að móðgast fyrir hönd annarra eru jafnan þeir sem síðastir eru til að taka öðrum sem jafningjum. Örstutt dæmi: Þegar Radíusbræður voru kallaðir til að skemmta hjá Blindrafélaginu féll ekkert betur í kramið en einmitt gamansögur af Gísla blinda og Steve Wonder. Hefðu þeir sagt sögurnar, sem þar fuku, á opinberum vettvangi hefði samstundis komið fram á sjónarsviðið hópur sjálfskipaðra gamansögupólitískrarétttrúnaðarseggja sem hefðu fordæmt þetta grín á nákvæmlega þessum sömu forsendum og Ármann veitist að ungum norðanmönnum. Ég kýs reyndar að líta svo á að minnihlutahópagrín sé á kostnað fordóma en ekki hópanna sem slíkra.

Því segi ég: Lifi Hafnarfjarðar-, júða-, niggara-, homma-, ... (og hvað þetta hyski heitir nú allt) pólverja-, og einkum og sérílagi gamalmennabrandarar.

Jakob Bjarnar Grétarsson